İnsanları gözümüzde büyütüyoruz

Fotoğraf: Kadıköy, İstanbul / 2017

Bazen insanları gözümüzde çok büyütüyoruz. Küçücük dünyamızda kocaman görünüyorlar. Gün geliyor ve anlıyorsun ki; o insanlar küçücükmüş, dünyan ise kocaman. Ne garip. Çocukluktan bu yana bazı eksikliklerimize ve zaaflarımıza yönelik; gözümüzde büyür de büyür, mükemmel ve tam sandığımız insanlar… Gereğinden fazla değer veririz, aşırı bir saygı duyarız, herhangi bir şekilde asil, kaliteli, saygın, değerli, zeki, iyi ve güzel buluruz ve bu duygu ve düşünceleri aşırı bir hale getirebiliriz. 

Bazen karşısında el pençe durursun, bazen etrafına över över bitiremezsin, bazen kendine karşı adaletsiz olacak derecede el üstünde tutar ve aşırı fedakar olursun, kendinden verdikçe verirsin.

Gözümüzde büyüttüğümüz için kusurları yanlışları hataları kötü şeyleri görmez hale gelebiliyoruz. Duymuyor, görmüyor, hissetmiyoruz. Bazen de içten içe özenir ya da kıskanır, öfkeleniriz. Halbuki hepimiz insanız işte, iyisiyle kötüsüyle… Misal, çocukken tapacak derecede sevdiğin örnek aldığın hep iyi taraflarını gördüğün insanın büyüdüğünde saçmasapan hatta zararlı biri olduğunu farketmek… Nasıl olurda hep iyi ve güzel şeyleri görmüşsün ve kötü tarafları görememişsin? Ne garip değil mi? Ya da inandığın şeylerin yalan olduğunun ortaya çıkması… Kişi, inanç, alışkanlık vs… Büyüyorsun ve her şey bir bir rayına oturuyor. Ya da o kişiyle yollarınız ayrılıyor ve aradaki bağ kesilip de uzak kaldıkça her şeyi zamanla teker teker idrak etmeye başlıyorsun.

Çocuk ya da yetişkin olman pek de fark yaratmıyor bu konularda. Ama bir aşama vardır ki; o noktada artık hep görüyorsun, duyuyorsun, anlıyorsun, hissediyorsun. Artık büyüyorsun farkındalığa ulaşıyorsun ve körü körüne güvenmek, inanmak, sevmek mümkünsüz hale geliyor! Aslında bu iyi bir şey. Çünkü artık aklın başında.