Müzik: Narsist Baba

Aynanın karşısında büyür,

Kendi yankısına tapan tanrılar gibi.

Çocuğunun gözündeki korkuyu,

Bir saygı sanar narsist baba.

Sevgi onun için bir pazarlık,

Onun gibi olursan hak edersin

Onun dediği yoldan gidersen iyisin

Kollarını açmaz ama

omzuna yük bindirmekte ustadır.

Onun istediği gibi olsan da yetmez

Elinin altındaki mücevheri fark edemez

Çünkü en değerli hazine kendisidir

Öz çocuğunu bile hazmedemez

Evde şeytan,

dışarıda saygın bir melektir

Şiddet, aşağılama, kibir…

Onun için normaldir…

Bazen evde de maskelidir

Önce döver söver,

sonra da öper sever

Sevgisi bile içten değildir

O sadece kendisini sever!

Evde yankılanan tek ses onundur,

Çocukların sessizliği bir tür dua.

İyi ve güzel eşi de yetmez ona

Kadın delisidir, bir sapık gibi…

Manipülasyonda ustadır

Sanki şeytanla sözleşmiş gibi.

Asla hatalarını kabul etmez

Daima haklıdır narsist baba

Empati kuramaz, vicdanı yoktur

Ama derinlerde yatar ilahi adalet

Gün gelir yüzeye çıkar

Aynadan kendi yüzüne çarpar.

Bir gün büyür çocuklar,

Aynalara başka gözlerle bakarlar.

Ve fark ederler:

Sevgi, sessizliğin içinde değil,

Kendini duyabilmektir

Köklerin seni sen yapan değil,

Kendini yeniden var edip

Kendi rengin kendi ışığınla

Özgün yolundan yürüyebilmektir.

Söz & Müzik: Defne Dilek

Seslendiren: AI

▪️ Bu şiiri çevremden yola çıkarak ve bir çok benzer kişileri gözlemleyerek yazdım.